<<< terug


Karel

Ik begin waarmee mijn therapie is geëindigd en dat is de boodschap die Bea me meegaf bij ons afscheid: Karel, er is geen weg meer terug, dat zul je merken.

Dat is de rijkdom die een jaar therapie mij heeft opgeleverd. Dat ik op late leeftijd nog een pad ben opgegaan, dat nog lang niet af is, maar waar ook geen weg terug meer in is.  
Een pad waarbij ik geleerd heb beter bij mijn gevoel te blijven, vluchtgedrag te reduceren, zelfwaardering te vergroten en zijpaden te ontwijken. Zijpaden, die zo verleidelijk zijn in te slaan, maar uiteindelijk een schijnoplossing blijken te zijn.

Een pad waarbij ik bent gaan beseffen dat hoe meer je beseft dat het geluk in jezelf te vinden is, des te minder je de bevestiging van anderen nodig hebt.

Dat is in deze therapie bereikt door mij voortdurend spiegels voor te houden, direct, onverbloemd en confronterend, maar altijd in respect en zonder oordeel of vooroordeel.

Bij veel therapeuten proef je een commercieel tintje. Bij Bea voelt dat niet zo. Zij treedt  haar werk tegemoet met een bepaald idealisme om jou te helpen jouw kwaliteit van leven te verbeteren.  
Uiteindelijk moet je dat natuurlijk zelf doen, maar ik ben haar dankbaar voor de handvaten die ze daartoe heeft aangereikt.


Karel, december 2010